DOTACJE

Dotacja może być udzielona na prace konserwatorskie, restauratorskie
i roboty budowlane planowane do przeprowadzenia w roku złożenia wniosku lub następnym (art.76 ust.1 pkt 1), bądź przed upływem 3 lat po ich wykonaniu (art. 76 ust. 1 pkt 2) na wniosek właściciela, posiadacza zabytku wpisanego do rejestru zabytków bądź osoby posiadającej taki zabytek
w trwałym zarządzie.

Dofinansowaniu podlegają jedynie nakłady konieczne, poniesione
na przeprowadzenie wspomnianych prac.

W przypadku refundacji wniosek może być złożony w roku następującym
po roku, w trakcie którego zakończono wszystkie prace i roboty, wymienione w pozwoleniu wojewódzkiego konserwatora zabytków
(art. 76 ust.2).
Okres ich wykonania nie może przekroczyć 3 lat.

Prace, na które udzielono dotacji mogą być ponownie dofinansowane
(po ponownym przeprowadzeniu) po upływie 10 lat od roku udzielenia dotacji (§ 3 ust. 3 rozp.)

Wykaz działań podlegających dofinansowaniu (art. 77):

-sporządzenie ekspertyz technicznych i konserwatorskich,

-przeprowadzenie badań konserwatorskich, architektonicznych lub  archeologicznych,

-wykonanie dokumentacji konserwatorskiej,

-opracowanie programu prac konserwatorskich i restauratorskich,

-wykonanie projektu budowlanego zgodnie z przepisami Prawa budowlanego,

-sporządzenie projektu odtworzenia kompozycji wnętrz,

-zabezpieczenie, zachowanie i utrwalenie substancji zabytku,

-stabilizacja konstrukcyjna części składowych zabytku lub ich odtworzenie
w zakresie niezbędnym dla zachowania tego zabytku,

-odnowienie lub uzupełnienie tynków i okładzin architektonicznych albo ich  całkowite odtworzenie, z uwzględnieniem charakterystycznej dla tego zabytku  kolorystyki,

-odtworzenie zniszczonej przynależności zabytku, jeżeli odtworzenie nie   przekracza 50% oryginalnej substancji tej przynależności,

-odnowienie lub całkowite odtworzenie okien, w tym ościeżnic i okiennic,  zewnętrznych odrzwi i drzwi, więźby dachowej, pokrycia dachowego, rynien i rur  spustowych,

-modernizacja instalacji elektrycznej w zabytkach drewnianych lub w zabytkach,  które posiadają oryginalne, wykonane z drewna części składowe i
przynależności,

-wykonanie izolacji przeciwwilgociowej,

-uzupełnianie narysów ziemnych dzieł architektury obronnej oraz zabytków  archeologicznych nieruchomych o własnych formach krajobrazowych,

-działania zmierzające do wyeksponowania istniejących, oryginalnych elementów  zabytkowego układu parku lub ogrodu,

-zakup materiałów konserwatorskich i budowlanych, niezbędnych do wykonania  prac i robót przy zabytku wpisanym do rejestru,

-zakup i montaż instalacji przeciwwłamaniowej oraz przeciwpożarowej
i odgromowej.

Wysokość udzielanych dotacji:

-do 50% nakładów (art.78 ust. 1);

-do 100% nakładów, w przypadku:

  • zabytku o wyjątkowej wartości historycznej, artystycznej, naukowej(art. 78 ust.2);
  • zabytku o stanie zachowania wymagającym niezwłocznego podjęcia prac (art. 78 ust.3)
  • zabytku wymagającego przeprowadzenia złożonych pod względem technologicznym prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych(art. 78 ust.2);

-dotacja udzielona łącznie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz wojewódzkiego konserwatora zabytków nie może przekroczyć 100% nakładów koniecznych poniesionych lub planowanych (art.78 ust.4);

- w przypadku nie wykorzystania dotacji lub wykorzystania niezgodnie z   przeznaczeniem, podmiot, który ją otrzymał, zostanie zobowiązany do jej   zwrotu.

 

PORZĄDEK PROCEDURY DOTACYJNEJ w przypadku dofinansowania planowanych prac lub robót:

  1. wniosek o udzielenie dotacji – dofinansowania złożony do 28 lutego roku, w którym dotacja ma być udzielona
  2. pismo o przyznaniu dotacji z prośbą o dostarczenie harmonogramu prac oraz oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych.
  3. umowa
  4. udzielenie dotacji (przekazanie określonej kwoty na rachunek podmiotu dotowanego) zgodnie z umową

W przypadku wyłonienia wykonawcy na podstawie przepisów o zamówieniach publicznych wnioskodawca przekazuje:

1. kopię oferty wybranej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego,     zawierającej wyodrębnione ceny zakupów materiałów niezbędnych
do wykonania prac

2. pozwolenie na budowę, jeżeli prace wymagają uzyskania takiego pozwolenia

3. pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie prac,     które mają być przedmiotem dotacji.

 

PORZĄDEK PROCEDURY DOTACYJNEJ w przypadku refundacji zakończonych prac lub robót:

  1. uzyskanie pozwolenia na prace lub roboty od wojewódzkiego konserwatora zabytków
  2. przeprowadzenie prac lub robót, określonych w pozwoleniu,
    łączące się z poniesieniem określonych wydatków
    (nakładów koniecznych), w okresie do 3 lat
  3. wniosek o udzielenie dotacji – refundacji, złożony do 30 czerwca roku,
    w którym dotacja ma być udzielona
  4. umowa
  5. udzielenie dotacji (przekazanie określonej kwoty na rachunek podmiotu dotowanego) zgodnie z umową

 

UMOWA o dofinansowanie zawiera:

  1. zakres planowanych prac i termin ich realizacji, określony
    w przedłożonym przez Beneficjenta harmonogramie
  2. wysokość udzielonej dotacji oraz termin i tryb jej płatności
  3. tryb kontroli wykonania umowy
  4. sposób rozliczenia dotacji
  5. warunki i sposób zwrotu niewykorzystanej dotacji albo dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem

UMOWA o refinansowanie zawiera:

  1. zakres wykonanych prac i termin ich wykonania
  2. wysokość dotacji oraz termin jej płatności
  3. tryb kontroli wykonania umowy
  4. sposób rozliczenia dotacji

 

PRZEKAZYWANIE DOFINANSOWANIA odbywa się na wydzielony rachunek bankowy wnioskodawcy w terminach zapewniających finansowanie zobowiązań wynikających z realizacji zadania lub jako refundacja poniesionych wydatków
(§ 7 rozp.).

 

Miejsce złożenia wniosku i odbioru decyzji:
kancelaria Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków

ul. Jasna 10, 00-013 Warszawa

tel. 022 828 57 52, 022 828 58 05, fax. 022 826 37 08

oraz biura delegatur WUOZ w:

Płocku 09-400, ul. Zduńska 13 A;

Ostrołęce 07-400, ul. T. Kościuszki 16;

Radomiu 26-600, ul. S. Żeromskiego 53;

Siedlcach 08-110, ul. J. Bema 4 A;

Ciechanowie 06-400, Strażacka 6.

Podstawa prawna:

-Kodeks postępowania administracyjnego
(tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)

-Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
(Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.)

-Rozporządzenie Ministra Kultury w sprawie udzielania dotacji celowej na prace konserwatorskie, restauratorskie i roboty budowlane przy zabytku wpisanym
do rejestru zabytków z dnia 6 czerwca 2005 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 940 ze zm.)

-Ustawa o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006r. Nr 225 poz. 1635).

Wymagane dokumenty:

-Wniosek wraz z załącznikami.


Źródła dofinansowania: pobierz

Wniosek: pobierz


Wykaz obiektów, na które została udzielona dotacja ze środków Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w 2008 roku


Organy z kościoła p.w. Św. Zygmunta w Królewie, gm. Joniec, pow. płoński
– powstałe po około 1800 roku, należą do najstarszych zachowanych organów w regionie. Barokowy prospekt instrumentu stanowi istotny element wyposażenia kościoła. Dotację przeznaczono na pełną konserwację organów wraz z prospektem.

Organy z kościoła p.w. Św. Zygmunta w Królewie, gm. Joniec, pow. płoński
Ołtarz główny i ołtarze boczne z kościoła p.w. Św. Wojciecha i Zwiastowania NMP w Malużynie, gm. Glinojeck, pow. ciechanowski – Wczesnobarokowy ołtarz główny, pochodzący z 2 ćwierci XVII wieku, oraz dwa neogotyckie ołtarze boczne, pochodzące z końca XIX wieku, wraz z innymi obiektami tworzą unikalne, wielostylowe wyposażenie jednego z cenniejszych zabytków sakralnych na północnym Mazowszu. Dotacja została przeznaczona na realizację I etapu prac konserwatorskich i restauratorskich przy wyposażeniu kościoła w Malużynie, obejmującego ołtarz główny i dwa ołtarze boczne.

Ołtarz główny i ołtarze boczne z kościoła p.w. Św. Wojciecha i Zwiastowania NMP w Malużynie, gm. Glinojeck, pow. ciechanowski
Ołtarz główny w kościele p.w. Św. Doroty w Cieksynie, gm. Nasielsk, pow. nowodworski – powstały około 1600 roku w konwencji renesansowo- manierystycznej. Dotację przeznaczono na realizację I etapu prac, polegającego na wykonaniu prac konserwatorskich i restauratorskich obrazów „Przemienienie Pańskie” i „Zwiastowanie” oraz figur świętych, dekoracji snycerskich i Tronu Eucharystycznego.

Ołtarz główny w kościele p.w. Św. Doroty w Cieksynie, gm. Nasielsk, pow. nowodworski

Zespół podworski w Strachówku, gm. Płońsk, pow. płoński – składający się z murowanego dworu wzniesionego w I połowie XIX wieku oraz parku krajobrazowego wraz z aleją dojazdową. Dotację przeznaczono na prace remontowo-adaptacyjne zabytkowego dworu oraz rewaloryzację parku wraz z elementami małej architektury.

Obraz Matki Bożej Czerwińskiej z ołtarza głównego w Czerwińsku nad Wisłą, gm. loco, pow. płoński - powstał w 1612 roku, kryjąca go sukienka pochodzi z 1686 roku, a wota z XVII i XVIII. Znajdujący się w ołtarzu głównym kościoła p.w. Zwiastowania NMP w Czerwińsku nad Wisłą obraz jest przedmiotem regionalnego kultu. Dotacja została przeznaczona na wykonanie kompleksowych prac badawczych oraz profilaktyczną konserwację.

Posadzka w kościele p.w. Zwiastowania NMP i św. Mateusza w Pułtusku, gm. loco, pow. pułtuski (dawna kolegiata) – pochodząca z I połowy XVI wieku kamienna posadzka jest jedną z najstarszych na Mazowszu. Dotacja została przeznaczona na pełną konserwację posadzki.

Posadzka w kościele p.w. Zwiastowania NMP i św. Mateusza w Pułtusku, gm. loco, pow. pułtuski
BRWILNO GÓRNE - Kościół parafialny p.w. św. Andrzeja - Wzniesiony w 1740 roku, jako kolejny drewniany kościół parafii brwileńskiej, konsekrowany w 1787 roku, rozbudowany o kruchtę zachodnią w XIX wieku, o charakterystycznej dla tego regionu bryle, interesującym wystroju i wyposażeniu wnętrza. Jednym z najstarszych zabytków w kościele jest gotycki krucyfiks z I poł. XVI wieku na belce tęczowej.
Dotacja została przeznaczona na prace konserwatorskie przy ambonie.

BRWILNO GÓRNE - Kościół parafialny p.w. św. Andrzeja
Brwilno Górne, Kościół parafialny p.w. św. Andrzeja

BOŻEWO - Kościół parafialny p.w. św. Andrzeja - Zbudowany w 1453 r., restaurowany w 1 poł. XVII wieku, konsekrowany w 1646 roku, prezentuje przykład gotyckiej architektury sakralnej Mazowsza, o charakterystycznej dla tego regionu bryle, interesującym wystroju architektonicznym elewacji. Najbardziej charakterystycznym dla świątyni elementem architektonicznym jest portal zachodni umieszczony w blendzie ozdobionej trójłuczem na konsolkach. Występuje tu, szczyt sterczynowy rozczłonkowany ukośnymi filarami, typowy dla gotyku, obecnie zachowany w pojedynczych przykładach na Mazowszu.
W ubiegłym roku rozpoczęły się prace konserwatorskie przy ołtarzu bocznym pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy, wykonany został I etap prac zgodnie z załączonym sprawozdaniem i harmonogramem ich wykonania.

Celem dotacji była kontynuacja konserwacji ołtarza bocznego p.w. Matki Bożej Nieustającej Pomocy (II etap prac).

Bożewo, Kościół parafialny p.w. św. Andrzeja
Bożewo, Kościół parafialny p.w. św. Andrzeja Ołtarz boczny pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomoc
Bożewo, Kościół parafialny p.w. św. Andrzeja
Ołtarz boczny pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy

MOCHOWO - Kościół parafialny p.w. św. Marcina - Parafia Mochowo erygowana była pod koniec wieku XIV, choć pierwsza wzmianka pochodzi z 1401 roku. Przez prawie 200 lat istniał konsekrowany kościół o trzech ołtarzach pod wezwaniem św. Wojciecha i Doroty. W 1684 roku Marcin Mochowski zbudował nowy drewniany kościół, który konsekrował w tymże roku bp Stanisław Całowański. Kościół prezentuje przykład ginącej drewnianej architektury sakralnej Mazowsza, o wyjątkowej dla tego regionu bryle, wzorowanej na murowanej architekturze klasycystycznej, o cennym wystroju i wyposażeniu wnętrza.
Dotacja została przeznaczona na prace renowacyjne podłogi w kościele parafialnym p.w. św. Marcina w Mochowie.

Mochowo, Kościół parafialny p.w. św. Marcina
Mochowo, Kościół parafialny p.w. św. Marcina

ORSZYMOWO – Grobowiec Rodziny Małowieskich znajdujący się przy kościele parafialnym p.w. Matki Bożej Różańcowej w Orszymowie. Kościół zbudowany w latach 1825-1828, wieżę i fasadę w 1878, prezbiterium i zakrystię w 1910 r. Przy ścianie kaplicy południowej kościoła zlokalizowano nagrobek rodziny Małowieskich z Dzierżanowa, wykonany przez Andrzeja Sikorskiego, kamieniarza warszawskiego w 2 poł. XIX w.
Dotacja została przeznaczona na konserwację grobowca rodziny Małowieskich.

Orszymowo, Grobowiec Rodziny Małowieskich
Orszymowo, Grobowiec Rodziny Małowieskich

SŁUPIA - Kościół parafialny p.w. Św. Jakuba - Kościół parafialny p.w. św. Jakuba Apostoła w Słupi zbudowany został w latach 1876-1884 w stylu neogotyku nadwiślańskiego, o charakterystycznej dla tego stylu bryle, interesującym wystroju architektonicznym elewacji. Organy znajdujące się w neogotyckim kościele parafialnym zostały zbudowane jak wskazuje data na prospekcie w 1988 r. przez toruńskiego organmistrza Mateusza Brandtnera. Wg. Danych porównawczych instrument ze Słupi powstał w tym samym roku, co boczne organy Brandtnera z katedry św. Janów w Toruniu. Przypuszczalnie w roku 1875 organy przeniesiono do Słupi z XVIII-wiecznego kościoła OO. Reformatów (obecnie kościół parafialny pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela w Płocku). Organy są ustawione na drewnianym chórze muzycznym nad głównym wejściem do kościoła.
Dotacja została przeznaczona na prace konserwatorskie przy organach.

Słupia, Kościół parafialny p.w. Św. Jakuba
Słupia, Kościół parafialny p.w. Św. Jakuba

Słupia, Kościół parafialny p.w. Św. Jakuba Organy znajdujące się w neogotyckim kościele parafialnym w Słupi
Słupia, Kościół parafialny p.w. Św. Jakuba
Organy znajdujące się w neogotyckim kościele parafialnym w Słupi

PŁOCK - Kościół parafialny p.w. św. Jana Chrzciciela - Kościół klasztorny reformatów wzniesiony został w latach 1758- 1771 w stylu klasycystycznym. Wyposażenie wnętrza pochodzi z II poł. XVIII w. z jednorodnym barokowym programem artystycznym. Ołtarz boczny jest jednym z czterech ołtarzy parami bliźniaczych; drewniane politurowane z białą snycerką i obrazami.
Ołtarz p.w. św. Rocha - obraz olejny na płótnie, płótno zbudowane z trzech brytów nabite na deskę od strony lica, zetlałe, uszkodzenia i zły stan zachowania płótna widoczny szczególnie wokół gwoździ i dziur na licu; obluzowanie wokół gwoździ przyczyniło się do powstania obwisów; stwierdzono wykruszenia warstw technologicznych, które tuszowano farbą zbliżoną kolorem do oryginału,
Ołtarz pod wezwaniem św. Rocha jest czwartym z ołtarzy bocznych stanowiących wyposażenie Kościoła pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela.
Dotacja została przeznaczona na prowadzenie prac konserwatorskich i restauratorskich przy ołtarzu bocznym p.w. św. Rocha.

PŁOCK - Kościół parafialny p.w. św. Jana Chrzciciela Ołtarz p.w. św. Rocha
PŁOCK - Kościół parafialny p.w. św. Jana Chrzciciela
Ołtarz p.w. św. Rocha

TROSZYN POLSKI - Kościół parafialny p.w. św. Leonarda - Kościół wybudowano w 1636 r. Konsekrowano go w 1665 r. W drugiej połowie XVII w. kościół został oszalowany, natomiast gruntownie remontowany w XIX w. i w 1926 r. Spośród zabytków sztuki sakralnej na uwagę zasługują: ołtarz główny późnorenesansowy z ok. 1640 r., ambona późnorenesansowa z ok. 1640 r. oraz prospekt organowy również z ok. 1640 r.
Składowane aktualnie na chórze muzycznym niewielkiego kościoła drewnianego w Troszynie elementy organowe, to: dwie niewielkie obudowy skrzyniowe pozytywów organowych z częścią zachowanego wyposażenia instrumentu w jednej obudowie oraz ustawiony na drewnianym stelażu, oddzielnie, jeden miech pływakowy.
Wszystkie powyższe elementy uległy poważnemu zniszczeniu, zwłaszcza podczas katastroficznej powodzi, która w latach 80-tych ubiegłego stulecia dotknęła miejscowość Troszyn Polski wraz z zabudowaniami gospodarczymi mieszkańców i zabytkowym kościołem drewnianym.
Dotacja została przeznaczona na prace konserwatorskie przy organach.

Troszyn, Kościół parafialny p.w. św. Leonarda
Troszyn, Kościół parafialny p.w. św. Leonarda

Kościół p. w. Św Stanisława w Sarnakach wzniesiony w 1816 r. kosztem Stanisława Kościół p. w. Św Stanisława w Sarnakach wzniesiony w 1816 r. kosztem Stanisława Ossolińskiego starosty sulejowskiego i przyłuckiego. Klasycyzujący.
Położony w pd. części wsi, przy ul. Kościelnej, na lokalnym wyniesieniu, na środku prostokątnego cmentarza przykościelnego, zwrócony frontem na pn. w kierunku centrum osady. Przed nim, na osi, w ramach ogrodzenia murowana dzwonnica. Przy murowanym ogrodzeniu rząd lip.
Charakterystyczne są trzy klasycystyczne ołtarze z początku XIX wieku. Przed kościołem znajduje się wybudowana na początku XIX wieku murowana dzwonnica z trzema arkadowymi przejściami i prześwitami na trzy dzwony .
Kościół był kilkakrotnie gruntownie przebudowywany: w 1873 roku, w latach 1880-1886, po zawaleniu się 6 sierpnia 1880 roku jednego z bocznych filarów, a także w latach 1904-1905. W 1885 roku wymieniono wieżyczkę na kościele, staraniem ks. Edwarda Podbielskiego (prob. 1882-1901).
Dotacje w 2008 r. przeznaczone były na wykonanie dokumentacji architektonicznej i ekspertyzy.

Kościół p. w. Św Stanisława w Sarnakach
Portret Jana Dobrogosta - Węgrów - Kościół p.w. Najświętszej Marii Panny
Ewenementem na skalę tej części Polski jest świetnie zachowana w kościele farnym kolekcja kilkudziesięciu portretów, pochodzących w większości z XVIII w. Na portretach odnajdujemy postacie: papieży, biskupów, magnatów, dam dworu, szlachty i innych. Największą reprezentacyjnością odznaczają się dwa imponujących rozmiarów portrety majestatyczne z 1711 roku, przypisywane Michałowi Aniołowi Palloniemu.
Jednym z przedstawień jest portret fundatora Jana Bonawentury Krasińskiego, z peruką na głowie, ubranego w długie bogato udrapowane szaty. Portretowany ukazany został w monumentalnym wnętrzu, uroczyście siedzący w fotelu, w hieratycznej i pełnej dostojeństwa pozie. Obok portretu prymasa Michała Radziejowskiego z Nieborowa, charakteryzującego się podobną hieratycznością, węgrowskie płótna należą do reprezentatywnych przedstawień tego typu w skali kraju. Większość zgromadzonych w kolekcji dzieł należy do popularnego w owym czasie portretu Sarnackiego, w którym artysta wydobywał charakterystyczne cechy portretowanego bez jakiejkolwiek idealizacji. Starał się w miarę możności o podobiznę wierną i nie unikał oddania brzydoty czy deformacji twarzy
Siedemnastowieczny portret Jana Bonawentury Krasińskiego jest świetnym studium obyczajowości sarmackiej kasztelana płockiego, ukazanego w żupanie przepasanym pasem kontuszowym, w delii podbitej futrem, z karabelą u boku i pierścieniem z herbem „Ślepowron". Dostrzegamy w nim inną charakterystyczną cechę portretu sarmackiego, jaką jest trójwymiarowość głowy przy jednocześnie płaskim traktowaniu reszty postaci nie uwypuklonej pod ubiorem, którego zresztą akcesoria malowano zazwyczaj z wielką drobiazgowością, eksponując przy tym atrybuty dostojeństwa i pobożności.
Dotacje w 2008 roku przeznaczone były na pierwszą, w historii tego portretu, profesjonalną konserwację.

portret Jana Bonawentury Krasińskiego

Obraz przedstawiający Św. Hieronima będący własnością klasztoru ss. Klarysek Miedniewicach.
Lico, stan w trakcie czyszczenia powierzchni.

Obraz przedstawiający św. Hieronima
Obraz przedstawiający św. Hieronima, będący własnością klasztoru ss. Klarysek Miedniewicach.
Fragment lica w trakcie czyszczenia powierzchni.

Obraz przedstawiający św. Hieronima

Kościół parafialny p.w. św. Bartłomieja w Brzózie - pierwotny wybudowany w 1520 r.
Podczas wojny ze Szwedami zniszczony. Obecna neogotycka świątynia pochodzi I poł. XIX w. Dotacja została przyznana na remont elewacji wraz z malowaniem kościoła (elewacja południowa). Remont elewacji poprawił stan techniczny i estetyczny obiektu.

Kościół parafialny p.w. św. Bartłomieja w Brzózie
Kościół p.w. św. Bartłomieja w Brzózie
– stan przed remontem

Kościół parafialny p.w. św. Mikołaja w Grabowcu - ufundowany w 1626 przez Mikołaja Skarszewskiego, kasztelana sandomierskiego. Kościół wielokrotnie konserwowany i odnawiany, styl wczesnobarokowy. Dotacja została przyznana na konserwację dwóch XVIII wiecznych obrazów namalowanych przez nieznanego malarza. Konserwacja zabytkowych obrazów poprawiła stan techniczny i walory estetyczne obiektów.

Kościół pw. św. Mikołaja w Grabowcu
Kościół pw. św. Mikołaja w Grabowcu

3 4
Obraz św. Wincenty
– przed konserwacją
Obraz św. Wincenty
– po konserwacji
5 6
Obraz św. Antoni
- przed konserwacją
Obraz św. Antoni
- po konserwacji


Kapliczka p.w. Matki Boskiej w Cudowie – drewniana, wybudowana w I poł. XVIII w.
Prawdopodobnie było to związane z szalejącą wówczas zarazą i równoczesnymi licznymi objawieniami Matki Bożej.
Dotacja została przyznana na wymianę pokrycia dachowego ( gont na gont )
Wymiana pokrycia dachowego poprawiła stan techniczny obiektu i estetyczny obiektu.

Kapliczka p.w. Matki Boskiej w Cudowie
Kapliczka p.w. Matki Boskiej w Cudowie
- po wymianie pokrycia dachowego
Kapliczka została całkowicie zniszczona w wyniku pożaru w nocy z 8 na 9 maja 2009 r.



Kapliczka p.w. św. Aleksandra w Kozienicach – zbudowana w roku 1868 ku czci cara Aleksandra II jako dziękczynienie za uwłaszczenie chłopów w 1864 r. Dotacja została przyznana na wymianę pokrycia dachowego ( gont na gont ). Wymiana pokrycia dachowego poprawiła stan techniczny i estetyczny obiektu.


Kapliczka p.w. św. Aleksandra w Kozienicach
Kapliczka p.w. św. Aleksandra w Kozienicach
– przed wymianą pokrycia dachowego

Kościół parafialny p.w. św. Wawrzyńca w Sieciechowie – pierwotny drewniany istniał
w 1326 r., uległ spaleniu w 1707 r.. Obecny barokowy, wzniesiony w latach, 1710-1769. Wnętrze kościoła o bogatym wystroju z XVIII w.
Dotację przyznano na konserwację trzech obrazów nieznanych autorów z poł. XVIII w.
Konserwacja obrazów poprawiła stan techniczny i walory estetyczne obiektów.

Kościół p.w. św. Wawrzyńca  w Sieciechowie
Kościół p.w. św. Wawrzyńca w Sieciechowie

Obraz Św. Scholastyka – przed konserwacją
Obraz Św. Scholastyka
– przed konserwacją
Obraz Św. Scholastyka – po konserwacji
Obraz Św. Scholastyka
– po konserwacji
Obraz Chrystus Ukrzyżowany – przed konserwacją
Obraz Chrystus Ukrzyżowany
– przed konserwacją
Obraz Chrystus Ukrzyżowany – po konserwacji
Obraz Chrystus Ukrzyżowany
- po konserwacji
Obraz św. Józef z Dzieciątkiem - przed konserwacją
Obraz św. Józef z Dzieciątkiem
- przed konserwacją
Obraz św. Józef z Dzieciątkiem - po konserwacji
Obraz św. Józef z Dzieciątkiem
- po konserwacji


Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia NMP w Solcu Nad Wisłą - późnorenesansowy wybudowany w I poł. XIV w. z fundacji Kazimierza Wielkiego.
Gruntownie przebudowywany na przełomie XVI i XVII w., początkowo obiekt pełnił rolę kaplicy zamkowej ( nawa główna) , wielokrotnie był remontowany .
Dotacja została przyznana na wykonanie izolacji poziomej fundamentów kościoła.
Osuszenie murów kościoła poprawiło stan techniczny obiektu.

Kościół  p.w. Wniebowzięcia NMP w Solcu Nad Wisłą  /Fara/.
Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP w Solcu Nad Wisłą /Fara/.

Kościół parafialny p.w. św. Jana Chrzciciela w Zakrzewie
- Pierwotnie drewniany ufundowany w 1417 r. przez Andrzeja z Zakrzewa herbu Lewart. Obecny murowany wzniesiono w latach 1770-1776 kosztem Stefana Korwin Kochanowskiego wojskiego radomskiego i jego żony Ludwiki z Kruszeńskich – w stylu barokowym. Odnowiony został w 1879 roku i na początku XX wieku.
Dotacja została przyznana na konserwację neoklasycystycznej ambony ( pocz. XX w.). Konserwacja ambony poprawiła stan techniczny i walory estetyczne obiektu.


Kościół  p.w. św. Jana Chrzciciela w  ZakrzewieKościół p.w. św. Jana Chrzciciela w Zakrzewie
Wnętrze kościoła św. Jana Chrzciciela w Zakrzewie-ambona przed konserwacją
Wnętrze kościoła św. Jana Chrzciciela
w Zakrzewie-ambona
przed konserwacją
19Wnętrze kościoła św. Jana Chrzciciela w Zakrzewie-ambona po konserwacjiWnętrze kościoła św. Jana Chrzciciela
w Zakrzewie-ambona
po konserwacji
Polecamy również:

muwz_gkobidz_g
bskz_gmkdn_g