Kolejny zabytek w Podkowie Leśnej

piątek, 15 grudnia 2017 16:50

Jakub Lewicki – Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków domu rodziny Kończykowskich, wzniesionego ok. 1933 roku, wraz z budynkiem gospodarczym i terenem posesji, według projektu Piotra Francewicza-Spokojskiego, położonego przy ul. Bażantów 8 w Podkowie Leśnej, z uwagi na zachowane wartości historyczne, artystyczne i naukowe.

Inżynier Stanisław Kończykowski – prof. Politechniki Warszawskiej, łączył pracę naukowo-dydaktyczną z pracą dla koncernu „Siła i Światło”, gdzie jako dyrektor techniczny odpowiadał za ważne przedsięwzięcia w zakresie elektryfikacji i energetyki. Kończykowski inwestował w działki budowlane wytyczane w szybko zyskującej popularność Podkowie Leśnej, założonej w 1925 roku przy współudziale koncernu „Siła i Światło”, odpowiedzialnego za budowę kolejki EKD. Inwestycja ta stała się głównym impulsem powstania opartego na nowoczesnych wytycznych miasta-ogrodu o regularnym, koncentrycznym układzie alej, którego projekt opracował Antoni Jawornicki. Ostatecznie Kończykowscy zdecydowali się na budowę własnej letniej siedziby, która w toku prac projektowych zyskała formę domu całorocznego.

Podczas wojny państwo Kończykowscy oraz ich trzej synowie czynnie angażowali się w różnego rodzaju działalność na rzecz polskiej konspiracji. W domu przy ul. Bażantów 8 w okresie okupacji i powstania ukrywani byli członkowie polskiego podziemia. Drugi z synów - Henryk Kończykowski ps. „Halicz” edukację kończył na tajnych kompletach, zatrudniony jednocześnie w warsztatach kolejowych w Grodzisku Maz. W 1941 roku wstąpił do organizacji Małego Sabotażu „Wawer”, zaś od października 1943 roku służył w Batalionie „Zośka”, w plutonie „Felek”. Podczas powstania warszawskiego przeszedł cały szlak bojowy „Zośki” z Woli, przez Stare Miasto i Śródmieście po Przyczółek Czerniakowski, uczestnicząc m.in. w akcji odbicia więźniów Gęsiówki. Kilka lat po zakończeniu wojny Henryk Kończykowski, jako były „Zośkowiec” zaangażowany w działalność tzw. drugiej konspiracji został skazany na 15 lat więzienia za ukrywanie broni w podkowiańskim domu, ostatecznie zwolniony w 1953 roku w wyniku amnestii.

Dom, wzniesiony w konstrukcji drewnianej, otynkowany z partią przyziemia wykończoną fakturalną rustyką, stanowi przykład kameralnej siedziby o tradycyjnej formie, będąc dobrym przykładem jednorodzinnego budownictwa okresu międzywojennego. Budynek przetrwał w niemal nienaruszonym stanie, zachowując w rzadko spotykanym stopniu oryginalną substancję zabytkową. Jego niewielka, skromna bryła, urozmaicona narożną, zadaszoną werandą i półkolistym ryzalitem, została harmonijnie wpisana w malowniczo ukształtowane otoczenie i gęsty starodrzew. Szczególne walory krajobrazowe posesji uwidaczniają się w tarasowym, urozmaiconym układzie gruntu, podkreślonym alejkami i rozmieszczonymi w różnych punktach betonowymi i kamiennych schodkami. Poza nieprzekształconą formą architektoniczną i układem przestrzennym, dom zachował także elementy wyposażenia i oryginalną stolarkę okienną w postaci skrzynkowych okien o wielokwaterowych podziałach z zachowanymi wewnętrznymi okiennicami i kompletem oryginalnych okuć. Przetrwała również dawna stolarka drzwiowa o różnej konstrukcji z oryginalnymi szyldami i mosiężnymi klameczkami, a także drewniane podłogi. Z pierwotnego wyposażenia zachowały się także drewniane schody główne i kuchenne.

Decyzja nie jest ostateczna. Stronom przysługuje odwołanie do Ministra Kultury i dziedzictwa Narodowego.


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

Kolejny zabytek w Nowym Dworze Mazowieckim

czwartek, 14 grudnia 2017 10:22

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków – Jakub Lewicki podpisał decyzję o wpisie do rejestru zabytków domu czynszowego dra Władysława Nawaduńskiego, położonego przy ulicy Paderewskiego 22 w Nowym Dworze Mazowieckim, z uwagi na zachowane wartości artystyczne i historyczne. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Budynek powstał w l. 1933-39 według projektu z 1933 r. autorstwa Borysa von Zinserlinga, jako inwestycja Władysława Nawaduńskiego, wybitnego w historii Nowego Dworu Mazowieckiego lekarza i społecznika. Dr Nawaduński kształcił się na uniwersytetach w Dorpacie i Warszawie, praktykował m.in. w szpitalach warszawskich. W 1927 r. został ordynatorem oddziału chirurgicznego i położniczo-ginekologicznego w Nowym Dworze Mazowieckim oraz dyrektorem tego szpitala. Zainicjował budowę nowego szpitala przy ul. Miodowej 2, który obecnie nosi jego imię. Podczas okupacji brał czynny udział w konspiracji. W okresie powojennym pełnił funkcje radnego miejskiego. Od 1952 r. był pierwszym prezesem nowodworskiego oddziału Polskiego Czerwonego Krzyża. W tym samym roku został posłem na Sejm i zasiadł w Komisji Pracy i Zdrowia. W 2015 r. mieszkańcy Nowego Dworu nadali doktorowi honorowe obywatelstwo.

Obiekt, jako jeden z pierwszych murowanych budynków Nowego Dworu i przykład architektury wielkomiejskiej, stanowi świadectwo rozwoju miasta. Jest rzadkim w tym mieście przykładem wysokiej klasy architektury modernistycznej. Płaski dach, charakterystyczne okna termometrowe, minimalistyczna dekoracja w postaci okładziny klinkierowej, praktycznego i zarazem efektownego wystroju klatki schodowej to rozwiązania wyróżniające architekturę modernizmu. Funkcjonalne rozwiązanie wnętrz - jasnych i dobrze wietrzonych, wyposażonych w kilka pionów sanitarnych, zastosowane materiały, prostota form, sprawiły, że budynek z łatwością adaptowano do nowych potrzeb, był stale użytkowany, zachował się w niemal niezmienionym stanie.

O wpis wnioskowało Stowarzyszenie na rzecz Krajobrazu Kulturowego „Ogród Warszawa”.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Stefana Fuglewicza.


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

Informacja o zmianach na stanowiskach kierowników delegatur WUOZ w Warszawie

piątek, 08 grudnia 2017 12:08

Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków informuje, że w związku z art. 5 ustawy z 22 czerwca 2017 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. poz.1595 ), 7 grudnia 2017 r. dotychczasowi kierownicy delegatur Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Warszawie przestali pełnić swoje funkcje. Zaproponowano im nowe stanowiska pracy.

W uzgodnieniu z Generalnym Konserwatorem Zabytków, Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków powołał stosownie do przepisu art. 92 ust. 5a ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2014, poz. 1446, ze zm.) nowych kierowników delegatur:

p. Wanda Gołębiewska – kierownik Delegatury WUOZ w Ciechanowie
p. Małgorzata Balcerzak – kierownik Delegatury WUOZ w Ostrołęce
p. Jolanta Sobierajska – kierownik Delegatury WUOZ w Płocku
p. Witold Bujakowski – kierownik Delegatury WUOZ w Radomiu
p. Mirosław Starczewski – kierownik Delegatury WUOZ w Siedlcach.

Wanda Gołębiewska ur. w 1961 r. w Mławie. Ukończyła studia na Wydziale Nauk Politycznych oraz na Wydziale Ochrony Środowiska w Wyższej Szkole Humanistycznej w Pułtusku, a także studia podyplomowe z zakresu ochrony dziedzictwa kulturowego na Politechnice Warszawskiej. Od 1993 r. jest pracownikiem służby ochrony zabytków na terenie woj. mazowieckiego. Wolny czas spędza na łonie natury i podróżuje.

Małgorzata Balcerzak ur. 1965 r. jest absolwentką Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz studiów podyplomowych Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo Dziedzictwa Architektonicznego na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od początku pracy zawodowej związana z urzędem konserwatorskim, gdzie zajmowała się sprawami ochrony zabytków archeologicznych oraz zagospodarowaniem przestrzennym w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. Jest członkiem krajowych organizacji naukowych: Stowarzyszenia Naukowego Archeologów Polskich, Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Ostrołęckiego Towarzystwa Naukowego. Zajmowała się archeologią regionu północnego Mazowsza, jest autorką opracowań z tego zakresu. Mężatka, ma córkę. Interesuje się sztuką i fotografią artystyczną, kolekcjonuje starą porcelanę, lubi podróże, jest aktywna sportowo.

Witold Bujakowski ur. 17.08.1962 r. w Ciechanowie. Archeolog, konserwator zabytków, regionalista. Ukończył I LO im. Z. Krasińskiego w Ciechanowie. Mieszka w Iłży. Absolwent Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1987 r. i Zakładu Architektury Polskiej Politechniki Warszawskiej w 1996 r. oraz Wyższej Szkoły Handlowej w Kielcach im. B. Markowskiego – Zarządzanie Administracją. W 1990 r. był kierownikiem Muzeum Regionalnego w Iłży. W l. 1991-1994 sprawował funkcję Okręgowego Konserwatora Zabytków w Iłży w ramach Państwowej Służby Ochrony Zabytków. Od 1994 r. jest konserwatorem zabytków archeologicznych w radomskiej Delegaturze WUOZ. W l. 1997 – 2000 był rzeczoznawcą Ministra Kultury i Sztuki. Przez wiele lat pracował społecznie na rzecz ochrony zabytków, m.in. w 1990 r. zainicjował program rewitalizacji Zamku Biskupów Krakowskich w Iłży. Pracę przy rewitalizacji wzgórza zamkowego w Iłży kontynuuje do dziś. W 1994 r. był współinicjatorem powołania Towarzystwa Ochrony i Promocji Zawodów Ginących z siedzibą w Iłży. Od 2001 r. do chwili obecnej jest jego prezesem. Jest także członkiem rad muzealnych: Muzeum im. J. Malczewskiego w Radomiu, Muzeum im. Orła Białego w Skarżysku Kam., Muzeum Regionalne w Kozienicach. Autor wielu badań naukowych i publikacji, obecnie w sprzedaży jego książka Ukryte dziedzictwo. Iłża i okolice w pradziejach , Iłża 2016. Odznaczony przez Prezydenta RP i Ministra Kultury i Sztuki. Żonaty, ma 3 synów. Interesuje się współczesnym malarstwem polskim i muzyką rockową. W wolnym czasie biega, pływa i jeździ na nartach.

Jolanta Sobierajska ur. w 1963 r., mgr administracji. Temat jej pracy dyplomowej związany był z prawną ochroną zabytków. Ukończyła również Podyplomowe Studium Ochrona Dziedzictwa Kulturowego na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Od ponad 30 lat pracuje w służbach konserwatorskich. Swoją karierę zawodową rozpoczynała od funkcji referenta, a ostatnio pracowała na stanowisku starszego specjalisty. Jest mężatką, ma córkę Magdę – absolwentkę filologii polskiej. Lubi podróże po Polsce ze względu na zabytki i na przyrodę. W wolnym czasie jeździ na rowerze, spaceruje po lesie i wspiera męża w kolekcjonowaniu płyt winylowych z muzyką lat 80. i 90.

Mirosław Bogusław Starczewski mgr inż. arch., ur. 10.10.1963 r., jest absolwentem Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (dyplom w Zakładzie Architektury Polskiej). Od 1991 r. jest pracownikiem służby ochrony zabytków, ostatnio na stanowisku starszego specjalisty ds. zabytków nieruchomych w Delegaturze WUOZ w Siedlcach. Interesuje się grafiką, rysunkiem, akwarelą, a także historią lokalną. Żonaty, tata 4 dzieci, dziadek 3 wnucząt.


Agnieszka Żukowska
Rzecznik Prasowy
Mazowieckiego Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków


 

Strona 7 z 258

«PoczątekPoprzednia12345678910NastępnaOstatnie»
Archiwum aktualności:
Polecamy również:

muwz_g
bskz_g
mkdn_g
muwz_g